( در صورتى كه پيغمبران هم اعتراف بتقصير در عبادت ميكنند ) آن هنگام از من دور شود و خودش گمان كند به من نزديك است . پس كسانى كه اعمالى بخاطر ثواب من انجام ميدهند ، نبايد به آن اعمال تكيه كنند ، زيرا اگر آنها هر چه كوشش كنند و خود را به زحمت افكنند و عمر خود را در راه عبادتم بسپرند ، باز مقصر باشند و با عبادت خود بكنه و حقيقت عبادتم نرسند ، نسبت بكرامت و نعمت بهشت و درجات عالى كه در جوارم طلب ميكنند ، ولى تنها بايد برحمتم اعتماد كنند و بفضلم شادمان باشند و با حسن ظن به من مطمئن باشند ، در آن هنگام رحمتم دستگيرشان شود و رضوانم به آنها برسد و آمرزشم بر آنها لباس گذشت پوشد ، همانا منم خداى رحمان و رحيم و بدان ناميده و منسوب شده‌ام . ( اسم رحمان و رحيم روى خود گذاشته‌ام ) . 5 - موسى بن جعفر عليه السّلام فرمود : كسى كه خدا را شناخت [ عقل خدائى پيدا كرد ] سزاوار است . روزى دادن او را كند و دير نشمارد و او را در حكمش متهم ندارد . 6 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداى عز و جل فرمايد : بنده مؤمنم را بهر سو بگردانم ، برايش خير است ، پس بايد بقضاء من راضى باشد و بر بلاى من صبر كند و نعمتهايم را سپاسگزارد تا او را - اى محمد - در زمره صديقين نزد خود ثبت كنم .